Drewniany kościółek w Komorowicach, jeden z najpiękniejszych pomników ciesiołki,
rozebrany został w 1948 roku, a następnie przeniesiony na Wolę Justowską w
latach 1949-1950 i postawiony na terenie przeznaczonym przez władze wojewódzkie
na Muzeum Budownictwa Drewnianego „Skansen” jako zabytek, ale równocześnie
kościół parafialny. Kościółek ten zbudowany został na początku XVI wieku o czym
świadczył wykrój portalu prowadzącego z prezbiterium do zakrystii. Według
zapisków był on w latach 1590-1601 kościołem protestantów, ponieważ dopiero w
1607 biskup Szysekowski z dziedzicami wsi przywrócił go katolikom. Kościół był
kilkakrotnie odnawiany w XVIII wieku. Zbudowany był w stylu śląsko-małopolskim:
nawa prostokątna, prezbiterium zakończone trzema bokami ośmioboku. Zakrystia
przylegała doń od północy. Kościół budowany był na zrąb, wieża przy nawie od
zachodu, budowana na słup. Dookoła soboty z kruchtami od południa i od zachodu.
Prezbiterium pokryte było pozornym sklepieniem kolebkowym wciskającym się w głąb
w przestrzeń dachową. Nawa północna pokryta stropem łukowo wyszalowanym. Na
bogato profilowanej belce „tęczowej” wsparty był późno gotycki krucyfiks z XVI
wieku. W nawie od zachodu, chór muzyczny na belkach, fazowany i wsparty na dwóch
profilowanych słupach. Posadzka z płyt kamiennych
(piaskowiec).
W nocy z 13 na 14 lipca 1978 roku pożar zniszczył doszczętnie
kościół. Już w następnych dniach pojawiła się idea budowy nowego kościoła.
Miejscowa społeczność parafialna odrzuciła jednak propozycje budowy
nowoczesnej świątyni, a także wariant transferu innej zabytkowej budowli
drewnianej. Parafianie życzyli sobie odbudowy „swojego” - tego właśnie - kościółka.
Stało się to możliwe dzięki dokumentacji opracowanej przez p. inż. J. Gawora
głównie na podstawie zdjęć sprzed i z czasów transferu
kościoła na Wolę Justowską. Decyzja o odbudowie została podjęta na pogorzelisku
w obecności m.in.pana prof. Karola Estreichera, zasłużonego przy
realizacji transferu 1949-50r. - przez ówczesnego proboszcza ks. prał.
Edwarda Broszkiewicza. Sprawowania pieczy architektonicznej podjął się inż.
arch. Janusz Gawor, który doprowadził całą odbudowę wraz z wnętrzem do końca.
Nie dane było zakończyć odbudowy ks. prałatowi E. Broszkiewiczowi, gdyż w
czerwcu 1979 zostaje przeniesiony do Makowa Podhalańskiego, a na jego miejsce
przychodzi ks. Stanisław Kolarski i prowadzi dalszą odbudowę. Kościół odbudowany
jest identycznie jak kościół sprzed przeniesienia z Komorowic, wystrój wnętrza jest barokowy (ołtarz,
organy, ambona) i wzbogacony o kryptę dolną. Wyposażenie wnętrza odbudowanego
kościoła nie stanowiło rekonstrukcji poprzedniego, lecz zostało dostosowane do
bieżących wymogów duszpasterskich. Krypta jest ozdobiona rzeźbami
tutejszego parafianina pana prof. Bronisława Chromego.
Konstrukcję drewnianą kościoła wykonała ekipa cieśli z Kościeliska z
rodu Stopków. Prace ukończyli na Wielkanoc 1982 roku. Wnętrze
wykańczali cieśle z Orawy - rodzina Bielaków. W 1984 roku kościół poświęcił Jego
Eminencja ks. kard. Franciszek Macharski.
W roku 2002 parafia obchodzi
jubileusz 50-lecia powołania. Kościół w tym roku był już całkowicie odbudowany i
wyposażony.
Około godziny 2.00 w nocy z 5
na 6 kwietnia 2002r. kościół ponownie spłonął. Następnego dnia ks. biskup
Kazimierz Nycz odprawił Mszę świętą w pobliżu zgliszcz kościoła. Ks. proboszcz
kanonik Stanisław Kolarski rozpoczął prace porządkowe oraz starania o budowę nowego
kościoła. Msze odprawiane były najpierw na terenie przykościelnym, a po częściowym
osuszeniu zachowanej krypty kościoła - w niej. W czerwcu 2002r. ks. Kolarski
został przeniesiony do pracy w innej parafii. Urząd proboszczowski objął ks.
kanonik Adam Ogiegło, który przyjął obowiązek kontynuowania dzieła odbudowy kościoła i parafii. W czerwcu 2006 roku złożył rezygnację. Od lipca 2006 proboszczem parafii został ks. Roman Łędzki, uprzednio wieloletni wikariusz w katedrze wawelskiej.
Rozpoczęły się także dalsze starania o możliwość budowy kościoła większego,
dostosowanego do aktualnych potrzeb parafii.
