POMAGAJĄ NAM






Historia kościoła i budowli drewnianych


Drewniany kościółek w Komorowicach, jeden z najpiękniejszych pomników ciesiołki, rozebrany został w 1948 roku, a następnie przeniesiony na Wolę Justowską w latach 1949-1950 i postawiony na terenie przeznaczonym przez władze wojewódzkie na Muzeum Budownictwa Drewnianego "Skansen" jako zabytek, ale równocześnie kościół parafialny. Kościółek ten zbudowany został na początku XVI wieku o czym świadczył wykrój portalu prowadzącego z prezbiterium do zakrystii. Według zapisków był on w latach 1590-1601 kościołem protestantów, ponieważ dopiero w 1607 biskup Szysekowski z dziedzicami wsi przywrócił go katolikom. Kościół był kilkakrotnie odnawiany w XVIII wieku. Zbudowany był w stylu śląsko-małopolskim: nawa prostokątna, prezbiterium zakończone trzema bokami ośmioboku. Zakrystia przylegała doń od północy. Kościół budowany był na zrąb, wieża przy nawie od zachodu, budowana na słup. Dookoła soboty z kruchtami od południa i od zachodu. Prezbiterium pokryte było pozornym sklepieniem kolebkowym wciskającym się w głąb w przestrzeń dachową. Nawa północna pokryta stropem łukowo wyszalowanym. Na bogato profilowanej belce "tęczowej" wsparty był późno gotycki krucyfiks z XVI wieku. W nawie od zachodu, chór muzyczny na belkach, fazowany i wsparty na dwóch profilowanych słupach. Posadzka z płyt kamiennych (piaskowiec).

W nocy z 13 na 14 lipca 1978 roku pożar zniszczył doszczętnie kościół. Już w następnych dniach pojawiła się idea budowy nowego kościoła. Miejscowa społeczność parafialna odrzuciła jednak propozycje budowy nowoczesnej świątyni, a także wariant transferu innej zabytkowej budowli drewnianej. Parafianie życzyli sobie odbudowy ?swojego? - tego właśnie - kościółka. Stało się to możliwe dzięki dokumentacji opracowanej przez p. inż. J. Gawora głównie na podstawie zdjęć sprzed i z czasów transferu kościoła na Wolę Justowską. Decyzja o odbudowie została podjęta na pogorzelisku  w obecności m.in.pana prof. Karola Estreichera, zasłużonego przy realizacji transferu w latach 1949-50 - przez ówczesnego proboszcza ks. prał. Edwarda Broszkiewicza. Sprawowania pieczy architektonicznej podjął się inż. arch. Janusz Gawor, który doprowadził całą odbudowę wraz z wnętrzem do końca. Nie dane było zakończyć odbudowy ks. prałatowi E. Broszkiewiczowi, gdyż w czerwcu 1979 zostaje przeniesiony do Makowa Podhalańskiego, a na jego miejsce przychodzi ks. Stanisław Kolarski i prowadzi dalszą odbudowę. Kościół odbudowany jest identycznie jak kościół sprzed przeniesienia z Komorowic, wystrój wnętrza jest barokowy (ołtarz, organy, ambona) i wzbogacony o kryptę dolną. Wyposażenie wnętrza odbudowanego kościoła nie stanowiło rekonstrukcji poprzedniego, lecz zostało dostosowane do bieżących wymogów duszpasterskich. Krypta jest ozdobiona rzeźbami tutejszego parafianina pana prof. Bronisława Chromego.

Konstrukcję drewnianą kościoła wykonała ekipa cieśli z Kościeliska z rodu Stopków. Prace ukończyli na Wielkanoc 1982 roku.Wnętrze wykańczali cieśle z Orawy - rodzina Bielaków. W 1984 roku kościół poświęcił Jego Eminencja ks. kard. Franciszek Macharski.

W roku 2002 parafia obchodziła jubileusz 50-lecia powołania. Kościół w tym roku był już całkowicie odbudowany i wyposażony.

Około godziny 2.00 w nocy z 5 na 6 kwietnia 2002 kościół ponownie spłonął. Następnego dnia ks. biskup Kazimierz Nycz odprawił Mszę świętą w pobliżu zgliszcz kościoła. Ks. proboszcz kanonik Stanisław Kolarski rozpoczął prace porządkowe oraz starania o budowę nowego kościoła. Msze odprawiane były najpierw na terenie przykościelnym, a po częściowym osuszeniu zachowanej krypty kościoła - w niej. W czerwcu 2002 ks. Kolarski został przeniesiony do pracy w innej parafii. Urząd proboszczowski objął ks. kanonik Adam Ogiegło, który przyjął obowiązek kontynuowania dzieła odbudowy kościoła i parafii. W czerwcu 2006 roku złożył rezygnację. Od lipca 2006 proboszczem parafii został ks. Roman Łędzki, uprzednio wieloletni wikariusz w katedrze wawelskiej. Rozpoczęły się także dalsze starania o możliwość budowy kościoła większego, dostosowanego do aktualnych potrzeb parafii.


powrót